Sustuk,
Kelimeler
anlamını yitirince…
Gözler
köhne kara delikler haline gelince,
Sustuk.
Yudum
yudum insanlığımızı kustuk,
Önümüzde
bereketli bir tarla gibi açılan avuçlara.
Kustuk,
vahşetimizden artakalan merhameti.
Sustuk,
Gözlerimizde
köhne kara deliklerle
Namuslu
insanların başlarının üzerine basıp basıp
Küçücük
çocuklarının düşlerini
Bir gece
ansızın tavana asıp,
Sustuk.
Ceplerimizde
bozuk hayatların şıkırtısı,
Bir
fahişe gibi neşelendirirken bizi…
Kustuk.
Sustuk,
Açılan
koca koca mezarlara
Gömerken
minik minik bedenleri,
Sustuk.
Oysa
biz, hepimiz
‘Söz’ün
bittiği yerde değil
‘Öz’ün
bittiği yerde
Sustuk.
